Coś

Tak siedzę i myślę nad tym, że często zbyt dużo słów pada, zbyt dużo słów jak na mnie jedną. Świadomie wystawiam się do odstrzału, ale z czasem wykracza to już poza granice normy... Czy ten świat w ogóle ma jakieś granice? Czy ludzie mają granice w ocenianiu, wyciąganiu błędnych wniosków? Skoro nie pokazałam Wam siebie to co jeszcze powinnam zrobić? I tak zawsze będziecie widzieć mnie w błędnych kolorach. Już tyle pisałam, ale niektórzy z Was wolą patrzeć na piksele zdjęć aniżeli czytać moje słowa. Ciężko jest za każdym razem pisać długie notki dotyczące mnie i mojej osoby, bo uwierzcie, nie jestem aż taką ciekawa jak może się wydawać. Często się nudzę, powielam zwykły schemat życiowy, dom- szkoła- nauka- komputer- znajomi. Zazwyczaj jest to szara codzienność. Nie jestem inna, lepsza, nadzwyczajna, wyjątkowa. Robię wszystko to, co każdy inny zwykły człowiek robi, bo też nim jestem.

Uważacie że jestem pusta, mam tonę tapety na twarzy, jestem gruba. I za każdym razem, z kolejnym słowem więcej dorzucacie iskry do stosu, na którym próbujecie mnie spalić. Przestańcie w końcu podcinać skrzydła każdemu kto próbuje wzlecieć, postawcie się na miejscu tej drugiej osoby. Gdzie empatia w ludziach? Już chyba dawno zapomnieliście czym ona w ogóle jest. Przestałam już wierzyć w ludzi, ale (może i ślepo) wierzę w to, że w dzisiejszym świecie marzenia się jeszcze spełniają.

Jakby nie było, jednak są osoby, które chcą mnie oglądać, dla których dalej mogę robić to co kocham. Nie interesuje mnie to czy mają 13 czy 19 lat, ważne że są i że codziennie dają mi dziesiątki powodów do tego, że jednak ktoś mnie za coś ceni.